De grotere foto's zijn helaas gesneuveld.
Iets meer als 400 km zei Ton Goede toen hij met het voorstel kwam om mee te doen aan de Duitse eurocup in Rechlin. Hoeveel meer heeft hij nooit werkelijk gezegd maar het was zeker IETS meer. Het vliegveld lag ongeveer 670 km van Amsterdam vandaan en dat scheelt nog al wat. Maar ja, als je eenmaal enthousiast wordt, dan maken die andere 270 km ook niet meer uit. Dat het gelijk het weekeinde na terugkomst uit Italië was maakte ook niet meer uit, een extra stukje vakantie zal ik maar zeggen. Veel meer vliegers dan ondergetekende kreeg hij echter niet mee maar we kregen bijval van Rokus die in dit ritje wel een leuk uitje zag. Nou en dat werd het.Vrijdag ochtend om zeven uur s’morgens stonden ze beide voor mijn deur met een bepakking alsof we drie weken de bergen in zouden trekken. Ruim een half uur hadden we nodig om de punttentjes, slaapzakken en alle andere wel of niet noodzakelijke spullen in de auto van Ton te stampen. Daar bovenop lagen keurig naast elkaar zes vliegtuigen, klaar voor de strijd! Zo’n 6 uur later stonden we op het kokend hete vliegveld van Larz. Er stonden al wat tentjes van eerder aangekomen Duitsers en we zochten een plekje ernaast. Na een uurtje erg hard zweten stonden er drie punttentjes bij en werd de Nederlandse vlag eerbiedig gehesen.De Duitsers keken zwijgend toe bij dit alles (zou ik ook doen bij die hitte…..) Het engelse team was al bezig met invliegen.Gelukkig konden we zwemmen in een meertje voor de nodige afkoeling waarna de lokale Lidl werd geleegd wat barbecue vlees betreft. Een gezellige avond volgde met een leuke groep Duitsers en een dronken Hollander….(ik weet niet meer wie?) Later op de avond kwamen de Polen, een Tsjech en de Oostenrijkers ook aan.De verhalen werden zo sterk dat we ons zweet niet meer roken zal ik maar zeggen. Er werd nog een afspraak gemaakt om rond zes uur de volgende ochtend te gaan vliegen. Maar die werd geschonden door een maffe Duitser die om drie uur s’nachts zijn motor van zijn vliegtuig startte en deze een minuutje vol gas liet draaien. De meeste tentjes stonden bol van het lachen. Veel slaap kreeg ik toch al niet van mijn lokale buren. Zij hadden het plan opgevat om het bos om te zagen. Dronken mannen snurken echt….
De volgende morgen werden we al snel wakker van de hitte, om zes uur s’morgens wel te verstaan. Snel douchen, ontbijten en beginnen met opbouwen van onze startplek. De Engelse groep (een man of zes) waren ook vroeg klaar voor de strijd en die barste om 11:00 los. Er werden bijzonder weinig streamers gesneden doordat het niveau erg hoog was. De beste piloten van ieder land waren hier te samen en dat was te zien. Er werden fraaie gevechten geleverd alleen de Tsjech en de Polen hadden een hele eigen strategie bedacht die niet bij iedereen veel lof kon oproepen. Ze vlogen met enorme snelheid door het strijdgewoel heen en stegen dan weer snel naar grote hoogte. Een cut was dan echt een gelukstreffer en het zat ze in deze wedstrijd niet mee want iedereen bleef laag combatten. Uiteindelijk hadden we drie heats gevlogen in een goed georganiseerde wedstrijd en werden de punten geteld. Dat Ton in de finale zat met drie cuts was al verwacht maar dat ik ook mee mocht vliegen was een verassing. Ik had wel twee streamers gesneden maar na een crash stuiterde de kist bij landing over de safetyline. De punten voor mijn crash +50 punten waren niet geteld maar de safetyline crossing van -200 punten ook niet. Dat de Duitsers niet zo goed kunnen rekenen wisten we al van de Pielenpoggencup vorig jaar en ook dit jaar ging het dus mis. Onze opmerkingen werden toen genegeerd en dus hield ik nu mijn mond maar dicht….
En Ton? Wat nou en Ton, Ton werd zoals het een echte Ton betaamd tweede. Maar dat was aan zijn startnummer al te zien…. We hebben ons als Nederlanders toch wel even laten zien daar. De Duitsers deden sowieso niet aan de finale mee!Na de wedstrijd is er nog een team Combat gestart waarbij de Duitsers tegen de geallieerden moesten vliegen. Zodra je lint gesneden werd moest je landen. Met verschillende kleuren lint was het onderscheid goed te zien maar daar hielden velen geen rekening mee. Uiteindelijk hadden de geallieerden gewonnen maar dat was al een keer eerder gedaan in een grijs verleden.'S avonds werd er een gezellige pilotenparty gehouden waarbij ook alle digitale foto’s op twee laptops te zien waren. Er werden gelijk cd’s van gebrand die iedereen mee kreeg. Het was een leuke groep vliegers die met mekaar weer veel plezier hadden. De Duitse en Engelse taal werd weer flink geoefend. Op Zondag werd iedereen weer vroeg gewekt door dezelfde Duitser van drie uur s’nachts die zijn kist boven de tentjes uitliet. Het was leuk om te zien hoe hij over de oude startbaan vloog met zijn Focke Wulf. Het vliegveld op zich is trouwens van rond het begin van de oorlog. Hier is in die tijd veel geexperimenteert met diverse Messerschmitts en Focke Wulfs. De nostalgie was aan veel dingen te zien zoals een oud museum op het vliegveld waar een tweetal oude Mig straaljagers buiten stonden. Na het opruimen van de tenten werden er door de Duitsers weddenschappen afgesloten of alles wel weer in de auto zou passen. Dit lukte weer prima inclusief een nieuwe KI61 die Ton gelijk meenam naar huis. Ruim zes uur later waren we weer in Oudendijk en was ons feestje voorbij. Het heeft op mij en waarschijnlijk op Ton en Rokus ook een enorme indruk achter gelaten en waarschijnlijk was dit niet de laatste buitenlandse eurocup die we hebben bezocht. Michel "Wondermike" Graafland
|
|||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
terug naar de begin pagina
|